Անծանոթ բառերը

Անծանոթ բառերը

1.

Գերագույն- Բարձրագույն, ծայրագույն, (հնց.) գերամբարձ, գերագահ:

ակնարկ-Ակնարկություն, (բրբ.) նշմարք, նշմարջ

ուստի-Հետևաբար, ուրեմն:

գրգռիչ-խռովարկոկ հրահրիչ:

 

 

 

1.հորս-հայրիկ

կապակցությանբ-առիթ

ճաքեցնում-ճագել

2.

Խասիկ- Խասիկին ես հիշում եմ հորս կապակցությամբ ՝հորս  հողաթափները էր տալիս,ջուր էր լցնում ,որ լվացվի,չափազանց աշխատասեր մի աղջիկ, որ հորս մատուցած ծառայության մեջ գտնում էր խոր երջանկություն: Անձնվեր աղջիկ էր, ուրիշին միշտ ծառայելու պատրաստ, անում էր այն ինչ որ կարող է:

Սիրանուշը սև խոշոր աչքերով, սպիտակ մոթով, առատ մազերով մի աղջիկ էր, խոսում էր ու ծիծաղում և ուրիշին չաքեցնելու մեծ հատկություն ուներ: Ճաքեցնելու համար նա չէր ընդդիմախոսում, ճաքեցնում էր համաձայնելով:

Ձայնիկ-Ձայնիկը դա ես էի, եթե աղջիկ ծնված լինեի: Ձայնիկը ահա զայրանում է մի րոպե, և քնքշանում է հաջորդ րոպեին: Այնպես լավ էի հասկանում ես նրան: Շատերի համար նա մի մութ առեղծված էր, բայց նրա բնավորությունը, մինչև անգամ նրա անիմաստ գործերը ինձ համար կարդացած գրքի պես էին:

3.

հավատարիմ աղջիկ:

 

4.

Խասիկ-նուրբ

Սիրանուշ-գեղեցիկ

Ձայնիկ-քնքուշ

6.«Երեք քույրերը»

Քրիստինե

Քրիստինե

3.Նրանցից մեկը Քրիստինեն էր,դժ՜գույն, ինչպես սառած մաքուր մեղր,բայց նրան հանդիպելիս շիկնում էր, այնքան շիկնում, որ ահա,կարծես, պետք է վառվի:

4.

Ա〉 Քրիստինեն կանգ է առնում  թավուտի մուգ կանաչում : Կարծես մի անծանոթ ձեռք թավուտների մեջ մի կանթեղ վառեց և անհետացավ:-Քրիստինեն կանգ առավ խիտ ծառածածկ վայրում:Կարծես մի ուրիշ ձեռք  ծառածածկ վայրումի մեջ մի ճրագ վառվեց և արագ անհետացավ:

Բ〉 Էլի փաղչում է:Ո՝չ մի կանթեղ թավուտների մուգ կանաչում:-Նա էլի ինձանից բաղչեց:ՈՒրիշ ոչ մի ճրագ խիտ ծառածածկ մուգ կանաչում:

5.«Քրիստինեն և սիրահարված տղան»

Անծանոթ բառեր

Անծանոթ բառեր

մեծապես-շատ

զայրագին-Սաստիկ զայրացած

հացիներ-հաց

բաղեղներ-շաղապատուկ

գաղջ-գոլ, մի քիչ տաք

պարազիտներ-Մակաբույծ(ուրիշի հաշվին ապռով)

պատատուկ-փաթաթվող բույս, պատատաբույս

վեսությամբ- գոռոզություն

Հորթը

Հորթը

Հովերն են խաղում ձորալանջն ի վար-ձորալանջի վրա մեղմ քամի է:

Մանկության աչքեր, դուք եք այդ հորթին
Մասրենիների արանքից նայում-բոքրիկ այդ փոքրիկ հորթուկը հիշեցնում էր անցյալը ՝ դեպի մանկություն:

Հորթը

Հորթը

Օրը թեքվում է դեպի մայրամուտ,
Հովերն են խաղում ձորալանջն ի վար,
Երկարում են խիտ ստվերներն անփույթ
Եվ կամաց-կամաց խառնվում իրար:
Մի հորթ է նստել թեք ձորալանջին,
Թփերում կորած կածանի վրա,
Կարծես քանդակված մի տերև լինի
Մոր լեզվի հետքը ճակատին նրա:
Խոնավ սև ահողն իր խոնավ դնչին,
Թփի տակ նստել, որոճում է լուռ…
Մասրենու մի ոստ կպել է պոչին
Եվ թվում է, թե էլ չի պոկվելու:
Ականջի մեկը կախել է մի քիչ,
Իսկ մեկով ինչ-որ ձայներ է որսում,
Կախ ականջի տակ, կիսախուփ աչքից
Արցունքի բարակ առուն է հոսում:
Կանաչ փրփուր է կաթում շրթունքից,
Եվ կանաչել է լեզուն բերանում…
Իսկ աչքից բխած առվի ակունքին
Մի ճանճ է իջել ու չի հեռանում:
Մորթն է թրթռում, երբ ճոճվող թփի
Տերևը հանկարծ քսվում է նրան,
Եվ թրթռում է մորթի հետ նրբին՝
Ծաղկած մասրենու ստվերը վրան…
Հորովելներ են ոլորվում դաշտին,
Սարերի վրա գառներ են մայում…
Մանկության աչքեր, դուք եք այդ հորթին
Մասրենիների արանքից նայում:

Մայրամուտ էր…

Արևի վերջին շողերն էին խաղում ձորալանջի վրա,որտեղ նստած էր մի փոքրիկ հորթուկ:Ըստ բանաստեղծության հորթը նման էր մի քանդակած տերևի,և շատ տխուր նստած էր ծաղկած մասրենու տակ :Նրա կիսախուփ աչքից արցունքի բարակ առու էր հոսում,որտեղ մի ճանճ էր նստել,և չէր հեռանում:Հորթի ականջի մեկը կախվել էր մի քիչ, իսկ մեկով ինչ-որ ձայներ էր որսում:

Այդ փոքրիկ հորթուկը հիշեցնում էր անցյալը ՝ դեպի մանկություն…

Մանկության աչքեր, դուք եք այդ հորթին
Մասրենիների արանքից նայում: