Рубрика: Без рубрики, Հայոց լեզու 7

01.10.2018

  1. Քննարկիր Ստեփան Զորյանի ΄«Բարեկամները» պատմվածքը:
  • Դո՛ւրս գրիր այն արտահայտությունները, որոնք քեզ կօգնեն նկարագրելու Պողոսին:
    Ապա՝ լրացրու  այն նկարագրություններով: Նկարագրի՛ր Պողոսին: Ինչպիսի՞ն է նրա արտաքինը

Ծեր Պողոսն այսպես է. նա միշտ տանն է ընթրում և միշտ շուտ է տուն դառնում։ Նա այն ամուրիներից չէ, որոնք սրճարանում մնում են մինչև գիշերվա 1-2-ը, սիրում են դերասանուհիներ, խոհարարուհիներ, պես-պես փողկապներ և մյատնի կանֆետ։ Ո՛չ… Պողոսն այդպիսի բան չգիտի, նա շատ համեստ է իր կենցաղավարության և ձգտումների մեջ, քնում է երեկոյան ժամը իննին, զարթնում է վեցին, երբ Թիֆլիսի գործարանների սուլիչը աշխատանքի է կոչում բանվորներին. խմում է թեյ, ճաշին ուտում է մի տեսակ կերակուր, իսկ երեկոյան ինչ կպատահի… Առաջ նա սիրում էր մորը, իսկ հիմա, նրա մահից հետո, իր վիշտն և ուրախությունը բաժանում է մոր թողած կատվի հետ… Այսպես է ծեր Պողոսը։ Բայց նա ունի և իր հոգսը — չլինի՜ թե մի հիմար բան պատահի և հանկարծ գործից հեռացնեն իրեն, կամ տանտերը սենյակի քրեհն ավելացնի… Պետք է զգո՜ւյշ լինել…

  • Բնութագրիր  Պողոսին՝ ուշադրություն դարձնելով սովորույթներին, բնավորությանը…

2 Կարդա հետևյալ հատվածը և փորձիր այսպիսի պատկերավորությամբ ներկայացնել բնության որևէ ձեզ ծանոթ երևույթ

Սպիտակ փաթիլները, ինչպես խնձորենու ծաղկաթերթեր, դողալով ու երկյուղած իջնում են տանիքների վրա, մարդկանց գլխին, ուսերին, ձիերի մեջքին, ծառերի ճյուղերին ու հեռագրաթելերին, և գիշերային թիթեռների պես պտտվում վառված լապտերների շուրջը։

Կարծես մի անողորմ, մի հսկայական ձեռք երկնային բարձունքից մաղում-թափում է նրանց ցած, որ գան-թաղվեն փողոցների ցեխերի մեջ։

Реклама
Рубрика: Հայոց լեզու 7, Գրականություն

Հոկտեմբեր ամսվա ամփոփում

Գրականություն

Մատթեոս Զարիֆյան

Գրաբար ընթերցում

Մատթեոս Զարիֆյան

Մատթեոս Զարիֆյան

Հայոց լեզու

Լառ-Մարգար: Ակսել Բակունց

Երիտասարդ խեձգետինը

Գործնական քերականություն

Շնորհակալ լինել բոլորից

Դա օրհնություն է,թե դժբախտություն

Կիրակնօրյա ընթերցարան

Աներևույթ թագավորությունը: Հովհ. Թումանյան

Լառ-Մարգար: Ակսել Բակունց

Աշնանային նախագծեր

Նախագծեր

Մատթեոս Զարիֆյանի բանաստեղծություններ

Աշունը կրկին եկավ

Գրաբար ընթերցում

Կոմիտաս Սեր ու ջեր

Վահան Տերյան կարուսել

ԾՆՈՒՆԴ ՎԱՀԱԳՆԻ

Աշուն էր, պայծառ աշուն

Կարդում ենք գրաբար

Рубрика: Հայոց լեզու 7

Դա օրհնություն է,թե դժբախտություն

Մի գյուղում ապրում էր աղքատ ծերունի:Այս գյուղի բոլոր թագավորները նախանձում էին նրան,որովհետև նա ուներ մի սպիտակ և հիասքանչելի նժույք:Ամեն անգամ նրա մոտ գալիս էին թագավորներ,որոնք ուզում էին գնել այդ ձին:Ամեն անգամ նրան առաչարկում էին բավականին մեծ գումար,բայց նա ասում էր,-Որ այս ձին նրա համար,սոս ձի չէ և նա ցանկություն չունի այս ձին տալ,որովհետև այս ձին նրա ընկերն է:Մի անգամ երբ նա վերադարցավ մսուր նա տեսավ,որ ձին չկա:Գյուղացինները երբ իմացան,որ այդ  ձին չկա սկսեցին մեղադրել և վիրավորել:Բայց ծերունին ասում էր,որ պետք չէ ժամանակից շուտ դատել,որովհտև ոչ ոք չի կարող իմանալ,դա օրհնություն է,թե դժբախտություն:Անցավ արդել 15 օր և ծերունին տեսավ որ մսուրում իր ձին էր և չորս քուռակ:Մարդիկ երբ  իմացան,որ ծերունին ճիշտ էր խոսում հավաքվեցին իր մսուրում և սկսեցին շնորհավորել:Նրանք իրենց խոսքերը հետ վերցրեցին և ներողություն խնդրեցին :Նրանք համաձայնվեցին այդ մտքի հետ,որ դա օրհնություն էր:Ծերունին ուներ մի որդի,նա ամեն օր տանում էր քուռակներին արածացնելու և մի օր,այդ որդին ընկավ ու ոտքը կոտրեց:Երբ մարդիկ լսեցին այդ մասին սկսեցին մեղադրել ծերունուն,եթե նա վաճառեր այդ ձին, իր որդին հաշմանդամ չէր լինի:Ծերունին կրկին կրկնեց,որ պետք չէ ժամանակից շուտ դատել,որովհտև ոչ ոք չի կարող իմանալ,դա օրհնություն է,թե դժբախտություն:Արդեն անցավ մի քանի շաբաթ և սկսեց պատերազմը:Այդ օրերում բոլոր երիտասարդներին տարան պատերազմի,բացի ծերունու որդուց:Այս պատերազմում այդ երկիրը պարտվեց,բոլոր երիտասարդների մահացել են,բացի ծերունու որդուց:Բոլոր մարդիկ հավաքվեցին ծերունու մոտ և ասեցին,որ դա իսկադես օրհնություն է:Իսկ ծերունին ասաց.

-Որ պետք չէ գրքի մասին ինչ որ մի բառից կարծիքը ասել:Որովհտև ոչ ոք չի կարող իմանալ,դա օրհնություն է,թե դժբախտություն

 

Рубрика: Հայոց լեզու 7

Ճերմակ օձը: Հովհ. Թումանյան

  1. Կարդալ հեքիաթը:
  2. Դուրս գրել անծանոթ բառերն ու բառարանի օգնությամբ բացատրել:

Խեցի-պատյան, տիփ, կոտ:

Մեզանից շատ առաջ մի իմաստուն թագավոր է լինում։ Ոչ մի բան չի մնում նրանից ծածուկ․ ամենագաղտնի բաների մասին էլ կարծես թե քամին նրան տեղեկություն էր տալիս։ Էս թագավորը մի տարօրինակ սովորություն է ունենում. ամեն ճաշի, երբ սեղանը վեր են քաղում, ծառան մի ծածկած աման է ներս բերում, ու թագավորը ամանը բաց չի անում, մինչև որ ծառան էլ չի գնում, ու ինքը չի մնում մեն–մենակ։

Էսպես քաշում է բավական ժամանակ։ Մի անգամ էլ էս տանող ծառային էնպես մի հետաքրքրություն է տիրում, որ էլ չի կարողանում ինքն իրեն դիմադրի, ամանը առնում է տանում իրեն սենյակը։ Սենյակի դուռն զգույշ դնում է, ամանի խուփը ետ քաշում։ Տեսնում է միջին մի եփած ճերմակ օձ։ Էլ չի կարենում իրեն պահի, մի կտոր կտրում է, դնում բերանը։ Լեզվին է տալիս թե չէ՝ հանկարծ պատուհանի տակիցը մի զվարթ ղժվժոց է լսում։ Ականջ է դնում, տեսնում է՝ ճնճղուկներ են, զրույց են անում, զանազան պատմություններ են պատմում անտառներից ու դաշտերից։

Դու մի՛ ասիլ՝ էս մեր ծառան օձի միսն ուտելուն պես կենդանիների լեզուն հասկանալու շնորհք է ստացել։

Էնպես է պատահում, որ հենց էդ ժամանակ թագուհու հրաշալի մատանին կորչում է, ու կասկածն ընկնում է էս նույն հավատարիմ ծառայի վրա, որ ամեն տեղ ազատ ելումուտք ուներ։ Ասում են՝ կա չկա, սա է գողացել մատանին։

Թագավորը ծառային կանչում է իր մոտ, սպառնում, որ եթե մինչև մյուս օրը գողի անունը չտա՝ գլուխը կթռչի։ Էս ծառան ինչքան երդում-կրակն է ընկնում, թե ինքն անմեղ է, բան չի դառնում։ Էսպես սպառնալիքով էլ բաց է թողնում ու մինչև մյուս օրը ժամանակ է տալիս։ Ահուդողով խեղճը բակն է իջնում, միտք է անում, թե ինչ անի, որ պրծնի էս փորձանքից։

Գնում է տեսնում՝ բադերը բակում ջրափին հավաքված, իրար կողք կտրած հանգստանում են։ Տափակ կտուցներով մաքրում են փետուրներն ու մի հետաքրքրական զրույց են անում։ Պատմում են, թե էսօր որը որտեղ է որոնել առավոտը ու ինչ համով կեր է գտել իր համար։ Մինը վեր է կալնում, թե.

— Իսկ ես ագահի նման կուլ տվի թագուհու մատանին, որ պատուհանի տակ ընկած էր, դրանից ստամոքսս մի տեսակ ծանր է, ճնշում է․․․

Ծառան տեղնուտեղը վրա է թռչում էս ասող բադի վզիցը բռնում, վազում խոհանոց։ Խոհարարին ասում է.

— Հապա մի էս բադը մորթի․․․ բավական գերացել է․․․

— Հա՛, ճիշտ ես ասում,— պատասխանում է խոհարարը, ձեռքին ծանր ու թեթև անելով,— ուտելու համար բավական նեղություն է տվել իրեն։ Խորոված անելու ժամանակն է։

Ասում է ու վիզը թռցնում։ Փորն իստակեղիս, ըհը՛, դուրս է գալիս թագուհու կորած մատանին։

Իհարկե, սրանով էլ պարզվում է հավատարիմ ծառայի անմեղությունը։ Բայց որովհետև թագավորն էլ ուզում էր իր մեղքը մի տեսակ քավի, առաջարկում է նրան մի բան խնդրի, ինչ որ սիրտը կուզի։ Խոստանում է՝ պալատական ինչ պաշտոն էլ ուզի՝ տա։

Ծառան հրաժարվում է ամեն պատվից ու պաշտոնից, միայն խնդրում է, որ իրեն մի ձի տա, մի քիչ ծախսի փող և ազատություն, որ գնա ճանապարհորդի, աշխարհք տեսնի։

Թագավորը համաձայնվում է. ձի էլ է տալիս, ճամփու ծախս էլ ու մեր ծառան ճանապարհ է ընկնում գնում։

Գնում է, գնում, շատ է գնում, թե քիչ, էդ էլ աստված գիտի, մի ջրի ափից անց կենալիս տեսնում է՝ երեք ձուկը, ոնց է եղել, ընկել են ափի ծանծաղուտը, եղեգնուտի մեջ թպրտում են ու անջուր տանջվում։ Թեկուզ և ասած է «անխոս ձուկը», սակայն մեր հերոսը պարզ լսում է, թե իրեն տեսնելուն՝ պես ինչպես են խոսում էն ձկներն ու գանգատվում իրենց դառը վախճանի վրա։

Էս որ լսում է է, մեղքը գալիս է։ Ձիուց իջնում է, սրանց վեր առնում, ետ ածում ջուրը։ Խեղճ կենդանիները ուրախ–ուրախ սուզվում են ջրի տակը, ապա գլխիկները դուրս են հանում ու կանչում.

— Մենք քու արած լավությո՛ւնը չենք մոռանալ, ազնիվ տղա․ երբևիցե մի օր էլ մենք քեզ պետքը կգանք։

Երիտասարդը էստեղից վեր է կենում գնում։ Մի քիչ գնում է, մին էլ թվում է, թե հենց իրեն ոտների տակից մի բարակ, նվազ ձեն է գալիս։ Ներքև է նայում, տեսնում է՝ մրջյունների մի բազմություն է ղժվժում գետնի վրա, ականջ է դնում, որ խեղճերը սարսափած լաց են լինում ու էսպես խոսում.

— Ա՜խ, ինչ կլիներ, որ էս մարդիկ ու կոպիտ կենդանիները մեզնից հեռռւ ման գային։ Հիմի էս հիմար ձին, առանց ափսոսալու, իր ծանր սմբակներով կկոխկռտի իմ մարդկանց ու մեր բնակարանները։

Երիտասարդի մեղքն եկավ։ Ձիու գլուխը ծռեց դեպի կողքի շավիղը, իսկ մրջյունների թագավորը ետևից կանչեց.

— Շնորհակալ եմ, բարի հոգի։ Թե աստված կտա, քո պարտքի տակ չենք մնալ մենք։

Էն նեղ շավիղն էլ, որ բռնում է տղեն, դեպի անտառն էր տանում։ Անտառն է մտնում, տեսնում է՝ երկու պառավ ագռավ իրենց ճուտերին բներից ներքև են թափում ու կռավում են.

— Հենց միշտ հո մենք չենք ձեզ կերակրելու։ Գնացեք, ձեզ համար կեր ճարեցեք, ապրեցեք։

Թշվառ ճուտերը, խոտերի մեջ թափված, թևերին են անում ու խղճալի ճվճվում.

Մենք խեղճ ճուտեր, փոքրիկ ձագեր,
Ո՞ւրտից գտնենք մեզ տեղ ու կեր,
Ո՛չ թև ունենք, ո՛չ բուն ունենք,
Մենք ո՜ւր գնանք, մենք ի՞նչ անենք․․․

Երիտասարդի մեղքը գալիս է, առանց երկար ու բարակ մտածելու ունեցած-չունեցած հացը հանում է, տալիս ագռավի ճուտերին, որ ուտեն։

— Շնորհակալ ենք,— կանչում են ագռավի ճուտերը։— Քո արած լավությունը մի օր ետ կվճարենք։

Ու վեր է կենում երիտասարդը էս տեղից ճամփա ընկնում, գնում։ Գնում է, գնում, հասնում է մի մեծ քաղաք։ Տեսնում է էս քաղաքում ժողովուրդն իրարով է անցել, լցվել փողոցները, մի անասելի–անպատմելի աղմուկ-աղաղակ, հարահրոց։ Մինն էլ ձի նստած՝ փողոցեփողոց անց է կենում ու կանչում.

— Թագավորի աղջիկը իրեն համար փեսացու է ընտրում։ Ով ուզում է նրա փեսան դառնա, մի դժար գործ պետք է կատարի, թե կատարեց՝ լավ, թե չէ հո՝ գլուխը կթռչի։

Շատերն էին փորձել թագավորփ աղջկա առաջարկը կատարելու, միայն իրենց կյանքն էին զուր խորտակել։ Բայց մեր երիտասարդը հենց թագավորի աղջկանը տեսնում է թե չէ՝ էնպես է խելքը կորցնում նրա գեղեցկությունից, որ ամեն փորձանք ու ամեն վտանգ մտքիցը հանում է, գլխիցը ձեռք է քաշում, ներկայանում թագավորին, թե՝ քո աղջիկը ուզում եմ։

Էստեղից թագավորի հրամանով տղային տանում են ծովի ափը ու մի ոսկի մատանի գցում ծովի մեջ։ Թագավորն ասում է.

— Էս մատանին պետք է ծովի անդունդից հանես։ Թե հանեցիր, հո իմ աղջիկը քոնն է, թե չէ՝ առանց մատանի լուս աշխարհք դուրս եկար, նորից կգցեն ծովը, մինչև որ կա՛մ հանես, կա՛մ խեղդվես։

Ամենքը ափսոսում են գեղեցիկ երիտասարդին, որ մենակ կանգնած էր ծովի ափին։ Ու ծովափին կանգնած՝ նա միտք է անում, թե՝ ինչ անեմ, տեր, աստված։ Հենց էս ժամանակ տեսնում է ալիքների մեջ երեք ձուկը լողում են դեպ իրեն․ էն երեք ձուկը, որոնց կյանքը ինքը փրկել էր մի ժամանակ։ Մեջտեղի ձուկը բերանում բռնած մի խեցի է բերում, բերում է, բերում, դնում երիտասարդի առաջին։ Երիտասարդը վերցնում է, տեսնում է՝ ոսկի մատանին մեջը։ Ուրախ-ուրախ մատանին առնում է, տանում տալիս թագավորին, էն հուսով, թե խոստացած պարգևը պիտի ստանա։ Բայց գոռոզ թագավորի աղջիկը հենց որ իմանում է, թե երիտասարդը ծագումով իրեն հավասարը չի՝ երեսը շուռ է տալիս ու մի նոր խնդիր առաջարկում։ Իջնում է այգին ու ինքն իր ձեռքով տասը տոպրակ կորեկ շաղ տալիս, ասում է.

— Մինչև էգուց առավոտ արևի ծագումը պետք է էս կորեկը հավաքես, էնպես, որ ոչ մինը չկորչի։ Թե հավաքեցիր, հո լավ, թե չէ՝ գլուխդ կթռչի։

Այգում նստում է ու միտք է անում երիտասարդը, թե ինչ հնար գործ դնի, որ կարողանա էս մի առաջարկն էլ գլուխ բերի։ Ոչ մի ճար ու հնար չի գտնում ու տխուր-տրտում նստած սպասում է, թե հրես առավոտը լուսին կգան կտանեն գլուխը տալու։

Միտք է անում, միտք, մինչև թմրում է, քունը հաղթում է ու էս մտքի մեջ էլ քնում է։ Առավոտը աչքը բաց է անում, որ տասը տոպրակ կորեկ կողք կողքի դիմհար տված առաջին շարած են, գետնին էլ մի հատ կորեկ չի մնացել։ Դու մի՛ ասիլ՝ էդ գիշեր մրջյունների թագավորն իր անթիվ ու անհամար մրջյուններով եկել է, ու երախտագետ մրջյունները շաղ տված կորեկը հավաքել են, լցրել տոպրակները, իրար կողքի շարել։

Թագավորի աղջիկն ինքն իր ոտով գալիս է այգին, իր աչքովը տեսնում է, որ երիտասարդը իր էս առաջարկն էլ է կատարել, զարմանում է, բայց իր գոռոզությունից չի կոտրվում, ասում է.

— Թեև երկու առաջարկս էլ կատարեցիր, բայց դու չես կարող դառնալ իմ ամուսինը, մինչև ինձ համար չբերես կյանքի ծառի խնձորը։

Երիտասարդը իր օրումը լսած էլ չի լինում, թե ինչ բան է կյանքի ծառը կամ որտեղ է բուսնում։ Վեր է կենում, մի ճամփա ընկնում, գնում, թե՝ որտեղ դուրս կգամ՝ դուրս։

Գնում է, աշխարհքեաշխարհք անց է կենում, մի իրիկուն էլ մտնում է մի անտառ, հոգնած մի ծառի տակ նստում է ու ննջում։ Հանկարծ լսում է, որ գլխի վերևը ծառի տերևները խշխշում են։ Էս խշխշոցն ու վերևից մի ոսկի խնձորի՝ իր բուռն ընկնելը մին է լինում։ Սրա հետ միաժամանակ երեք ագռավ ծառի ծերիցը թռչում իջնում են ծնկներին ու ասում.

— Մենք էն երեք ագռավների ձագերն ենք, որ դու մի ժամանակ սովամահից ազատեցիր։ Երբ մեծացանք ու իմացանք, որ դու կյանքի ծառի խնձորին ես ման գալիս, թռանք, ծովերն անցկացանք, սարերն անցկացանք, հասանք աշխարհքի ծերը, ուր բուսնում է կյանքի ծառը, ու էս խնձորը բերինք քեզ համար։

Երիտասարդը ուրախանում, աշխարհքով մին է լինում, խնձորն առնում է ու բերում տալիս թագավորի աղջկանը։ Թագավորի աղջիկն խնձորն էլ որ տեսնում է, ասում է.

— Էլ խոսք չունեմ։

Խնձորը կես են անում, միասին ուտում, ու էստեղ աղջկա սիրտը լցվում է սիրով դեպի երիտասարդը։ Ամուսնանում են ու երջանիկ, բախտով-թախտով միասին ապրում մինչև իրենց խորին ծերությունը։

Рубрика: Հայոց լեզու 7

29.10 -02.1 (աշնանային նախագծեր)

1.Կարդալ Լև Տոլստոյի «Պառավ ձին» պատմվածքը:

  • Ո՞րն է պատմվածքի ասելիքը:

Պատմվածքի ասելիքը այն է,որ եթե կենդանին ցանկություն չունի ինչ որ մի բան անելու,պետք չէ մտրակահարել կամ ծեծել,որովհետև նա կենդանի է,նա խոսել և ասել չգիտի,նա շարժվում է բնազդով:Մենք ոտնահարում ենք նրանց ցանկությունները և չենք թողնում որ նրանք ապրել իրենց կյանքով:Այս պատմվածքի հերոսը շատ էր ցանկանում ձիու վարել,բայց նա չնկատելով որ ձին շատ էր հոգնած,նա վերցրեծ մտրակը և սկսեց մտրակահարել ձիուն:Բայց վերջի-վերջո նա հասկացավ իր սխալը և դաթարեց մտրակահարել ձիուն:   

2. Կարդալ «Արծիվը» պատմվածքը:

  • Բնութագրեք մարդուն ըստ պատմվածքի: Մեղադրեք, արդարացրեք նրան:

Այս պատմվածքի մեջ կենդանիները համարում էին մարդկանց,՝ վատ արարածներ ու  կատաղի արարածներ: Արծվի մայրը ասում էր իր քաջ որդուն,որ ոչ մի շունչ կենդանի չի ազատվում նրանց խստությունից։Կենդանիների կյանք զրկելը նրանք համարվում են քաջագործություն։

«Մեղադրանք»

Կյանքում կան շատ վատ և դաժան մարդիկ,որոնք սպանում են անօգնական կենդանիներին,կենդանիներնել են կենդանի արարածներ,եթե նրանք կենդանիներ են,դա չի նշանակում որ կարելի է սպանալ ամեն անգամ:

«Արդարացում»

Արարիչը այնպես է ստեղծել մարդկանց,որ իրենք էլ մեշավոր չեն իրեց արարքների համար:Մրդիկ իրենց բնույթով պահանջ ունեն մսի և չեն կարող անտարբեր անցնել թռչունների նկատմամբ:

3.Կրկնել բանաստեղծությունները.

4. Աշխատում ենք նախագծերով:

  • «Թարգմանում ենք» ամսագիր
  • «Չաչանակ» մեդիա-բլոգ
  • «Գրական մեդիա» ամսագիր
  • «Լուսատիտիկ»
  • տեսագրում ենք Վ. Տերյանի, Հովհ. Թումանյանի, Եղ. Չարենցի, այլ բանաստեղծների բանաստեղծություններից
  • աշնանային օրագիր
  • առաջարկում եմ կարդալ
  • ռադիոնյութերի, տեսանյութերի ստեղծում
  • ռադիոթատրոն
  • գրաբարյան ընթերցումներ
  • կարդում են արևմտահայերեն, միջին հայերեն
  • իմ նոր ընկերները, ուսուցիչները…
  • Երևանը 2800 տարեկան է
  • Ես սեբաստացի եմ
  • կարդում և ձայնագրում ենք տարբեր բանաստեղծների բանաստեղծություններ
  • հարցազրույցներ
  • մենախոսություններ տարբեր թեմաների շուրջ
  • անհատական, ընտանեկան ռադիո, տեսաֆիլմ
  • շարադրել մտքերը տարբեր թեմաներով
  • թարգմանություններ (ռուսերենից, անգլերենից…)
  • ընթերցած նյութի վերլուծություն (ոչ միայն գեղարվեստական)
  • ֆլեշմոբ՝ 6-8-րդ դասարաններ
  • այլ նախագծեր

 

Рубрика: Հայոց լեզու 7

Աշունը կրկին եկավ

Արդեն աշուն է:Ամեն անգամ երբ գալիս է աշունը,անձրևի  կաթիլները օրօրվելով թափվում են գետնին:Գույնզգույն տերևները նորից են թափվում ծառերից և ասում են, որ, կրկին աշուն եկավ : Բոլոր թռչունները գնում են հեռու և ասում են,որ աշունը նորից եկավ:Թիթեռները իրենց գեղեցիկ թևերով գնում են քնելու:Արևը  իր փայլուն շողերով հեռվից մեզ բարևում է:Արդեն բոլորը գիտեն, որ եկել է աշունը և գնում են ընդառաջ:Մարդիկ իրենց գեղեցիկ անձրևանոցներով քայլում են փողոցով և նորից են ասում,որ աշունը կրկին եկավ:Նորից բոլորը քայլում են և չեն ուզում, որ այս ամենը  ավարտվի և ես նույնպես չեմ ուզում, որ աշունը վերջանա:Ես ամեն օր հիանում եմ այս տեսարանով,բայց միևնույն ժամանակ աշնան ամեն մի օրը մի նոր տեսարաան է բացում իմ առջև:

Рубрика: Հայոց լեզու 7

Նախագծային շաբաթ

  • գրաբարյան ընթերցումներ
  • կարդում են արևմտահայերեն, միջին հայերեն
  • կարդում և ձայնագրում ենք տարբեր բանաստեղծների բանաստեղծություններ
  • շարադրել մտքերը տարբեր թեմաներով
  • թարգմանություններ (ռուսերենից, անգլերենից…)
  • ֆլեշմոբ՝ 6-8-րդ դասարաններ