Рубрика: Без рубрики

Խնդիրներ տոկոսների վերաբերյալ

1.1200-ը հաջորդաբար մեծացրեք նախ՝ 16 տոկոսով, ապա 25 տոկոսով։

1200.(1 + 16/100)=1392

1392 .(1+ 25/100)=1740

2.Երկու թվերի տարբերությունը 72 է։ Գտե՛ք այդ թվերը , եթե նրանցից մեկը հավասար է մյուսի 40 տոկոսին։

x . 40/100=72

(1- 40/100)x=72

60/100 x =72=>x=72 . 100/60

 

3.Երկու թվերի գումարը 80 է։ Թվերից յուրաքանչյուրը մեծացնում են 30 տոկոսով։ Գտնե՛ք ստացված թվերի գումարը։

4.Տանձը խնձորից թանկ է 25 տոկոսով։ Քանի՞ տոկոսով է խնձորը տանձից էժան։

5.Խնձորը 60 տոկոսով թանկ է սալորից։ Քանի՞ տոկոսով է սալորը խնձորից էժան։

6.Երկու խանութներում կաթը վաճառվում էր նույն գնով։ Առաջին խանութում կաթն էժանացավ 40 տոկոսով, իսկ երկրորդում՝ նախ էժանացավ 20 տոկոսով, ապա 25 տոկոսով։ Գների փոփոխությունից հետո ո՞ր խանութում է ավելի էժան վաճառվում կաթը։

7.Ուղղանկյունաձև հողամասն ընդարձակեցին՝ երկարությունն ավելացրեցին 50 տոկոսով, իսկ լայնությունը՝ 10 տոկոսով։ Քանի՞ տոկոսով մեծացավ հողամասի մակերեսը։

8.Ամսագիրը 75 տոկոսով էժան է գրքից։ Քանի՞ տոկոսով է գիրքն ամսագրից էժան։

9.150-ը 2 անգամ հաջորդաբար մեծացրե՛ք 20 տոկոսով։

10.200-ը 2 անգամ հաջորդաբար փոքրացրե՛ք 10 տոկոսով։

11.200-ը հաջորդաբար մեծացրեք նախ՝ 35 տոկոսով, ապա 7 տոկոսով։

12.Երկու թվերի գումարը 140 է։ Թվերից յուրաքանչյուրը փոքրացնում են 45 տոկոսով։ Գտե՛ք ստացված թվերի գումարը։

13.Երկու թվերի գումարը 99 է։ Գտե՛ք այդ թվերը , եթե նրանցից մեկը հավասար է մյուսի 65 տոկոսին։

 

Реклама
Рубрика: Без рубрики, Հայոց լեզու 7

Աշուն էր, պայծառ աշուն

Նորից եկավ աշունը իր վառ գույներով, ես արդեն զգում եմ աշնան պայծառ շողերը:Ամեն վարկյան հիշում եմ նախորդ աշունը,ամեն անգամ աշունը իր հետ բերում է, գեղեցկություն,հրաշք և ուրախություն:Երբ որ աշուն է գալիս ես հիշում եմ այն սառը օդը,որը միշտ սիել էի:Ամեն անգամ զգում եմ աշնանային սառը օդը,որը հաճելի սառնություն է տալիս դեմքիս:Աշնանը մարդիկ միշտ հիանում են այս գեղեցկությամբ,երբ արևի պայծառ շողերը հեռվից բարևում են մարդկանց,թե ինչպես է աշունը ամեն անգամ ավելի ու ավելի հրաշալի դառնում,թե ինչպես է իր երանգներով մեր երկիրը զարդարում:Ես շատ եմ սիրում Աշունը,իր գույնզգույն երանգներով:

Рубрика: Без рубрики, Հայոց լեզու 7

01.10.2018

  1. Քննարկիր Ստեփան Զորյանի ΄«Բարեկամները» պատմվածքը:
  • Դո՛ւրս գրիր այն արտահայտությունները, որոնք քեզ կօգնեն նկարագրելու Պողոսին:
    Ապա՝ լրացրու  այն նկարագրություններով: Նկարագրի՛ր Պողոսին: Ինչպիսի՞ն է նրա արտաքինը

Ծեր Պողոսն այսպես է. նա միշտ տանն է ընթրում և միշտ շուտ է տուն դառնում։ Նա այն ամուրիներից չէ, որոնք սրճարանում մնում են մինչև գիշերվա 1-2-ը, սիրում են դերասանուհիներ, խոհարարուհիներ, պես-պես փողկապներ և մյատնի կանֆետ։ Ո՛չ… Պողոսն այդպիսի բան չգիտի, նա շատ համեստ է իր կենցաղավարության և ձգտումների մեջ, քնում է երեկոյան ժամը իննին, զարթնում է վեցին, երբ Թիֆլիսի գործարանների սուլիչը աշխատանքի է կոչում բանվորներին. խմում է թեյ, ճաշին ուտում է մի տեսակ կերակուր, իսկ երեկոյան ինչ կպատահի… Առաջ նա սիրում էր մորը, իսկ հիմա, նրա մահից հետո, իր վիշտն և ուրախությունը բաժանում է մոր թողած կատվի հետ… Այսպես է ծեր Պողոսը։ Բայց նա ունի և իր հոգսը — չլինի՜ թե մի հիմար բան պատահի և հանկարծ գործից հեռացնեն իրեն, կամ տանտերը սենյակի քրեհն ավելացնի… Պետք է զգո՜ւյշ լինել…

  • Բնութագրիր  Պողոսին՝ ուշադրություն դարձնելով սովորույթներին, բնավորությանը…

2 Կարդա հետևյալ հատվածը և փորձիր այսպիսի պատկերավորությամբ ներկայացնել բնության որևէ ձեզ ծանոթ երևույթ

Սպիտակ փաթիլները, ինչպես խնձորենու ծաղկաթերթեր, դողալով ու երկյուղած իջնում են տանիքների վրա, մարդկանց գլխին, ուսերին, ձիերի մեջքին, ծառերի ճյուղերին ու հեռագրաթելերին, և գիշերային թիթեռների պես պտտվում վառված լապտերների շուրջը։

Կարծես մի անողորմ, մի հսկայական ձեռք երկնային բարձունքից մաղում-թափում է նրանց ցած, որ գան-թաղվեն փողոցների ցեխերի մեջ։

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ջանի Ռոդարի: Սև քթերի երկիրը:

Կարդացեք հեքիաթը:

Դուրս գրեք անհասկանալի բառերը և բառարանի օգնությամբ բացատրեք:

Կրպակ-Փոքրիկ խանութ: 

Պանդոկապանը-ճաշարանապետ, գինետնատեր, օղետնատեր, կրպակավոր, կապելապետ:

Ո՞րն է հեքիաթի փոխաբերական իմաստը:

Երկրագնդի շուրջ իմ ուղևորությունների ժամանակ, ես այցելեցի Ներոնիա կղզին, որտեղ օրենքը պահանջում էր, որ բոլոր բնակիչները ունենային սև քիթ: Սև ինչպես ածուխը, թանաքը կամ ֆուտբոլային մրցավարների համազգեստը:

Սկզբում պտտվելով Ներոնիայի ճանապարհներով, կարծեցի, թե դիմակահանդես էր. մարդիկ ունեին կանոնավոր դեմքեր ունեին` բնական գույներով, ոմանք սպիտակ մաշկով էին, ոմանք՝ մի քիչ արևից խանձված, ոմանք էլ՝ վարդագույն. բայց դեմքերի մեջտեղում բոլորը ունեին սև քթեր, որ ասես դուրս էին եկել կոշիկի վաքսի տուփից:

Մտա մի պանդոկ ու պանդոկապանին, ում քիթն իհարկե ավելի սև էր, քան իր շշերը, զվարթորեն հարցրի.

— Պատահաբար մի քիչ կանաչ ներկ չէի՞ք ունենա:

— Պարո՛ն, -ասաց նա, — եթե տեղացի չեք, ապա լավ կանեիք, եթե չկատակեիք, իսկ եթե օտարերկրացի եք, ընդունեք իմ խորհուրդը. անմիջապես ձեր քիթը սև ներկեք, կամ էլ, վերադարձեք այն ճանապարհով, որով եկել եք ու հեռացեք առանց շրջվելու:

— Ես օտարերկրացի եմ, — պատասխանեցի,- բայց չեմ հեռանա: Ավելին, սև քթերի այս դեպքն ինձ շատ է հետաքրքրում, ու եթե ինձ չբացատրեք, կկանգնեմ ձեր պանդոկի դռան մեջ՝ գրավելու համար ոստիկանների ուշադրությունը:

— Աստծո՛ սիրուն, — բացականչեց պանդոկապանը՝ ձեռքերը պաղատագին պարզելով, — նման բան չանե՛ք, թե չէ ստիպված կլինեմ փակել կրպակս: Պետք է իմանաք, որ Ներոնիա կղզում մի հինավուրց օրենք կա, ըստ որի՝ բոլոր մարդիկ պետք է ունենան սև քթեր:

— Իսկ ի՞նչ կպատահի, եթե մեկը, առավոտյան, չհիշի, որ իր քիթը պիտի սև ներկի:

— Ամենաքիչը, որ կարող է նրան պատահել, ձերբակալվելն է ու քթին հարյուր մտրակի հարված ստանալը: Բնականաբար նա կկորցնի նաև իր աշխատատեղն ու ստիպված կլինի ողորմություն խնդրել: Եթե երկրորդ անգամ նրան բռնեն առանց սև քթի, ցմահ բանտ կնետեն, ու նա այնտեղ կմնա նաև մահվանից հետո, քանզի բանտում նաև գերեզմանատուն կա:

— Եվ դուք հանդուրժո՞ւմ եք այս ամենը:

— Ես պանդոկապան եմ, սիրելի պարոն. ես իմ գործով եմ զբաղված: Ամեն երեկո հաշիվներս եմ անում` այսքան ծախս, այսքան շահույթ: Ի՜նձ ինչ, թե ինչ գույնի է քիթս:

Պանդոկապանին թողնելով իր հաշիվների ու բախտի հետ, գնացի զբոսնելու այդ կղզում իմ քթով, որ ուներ քթի գույն: Մարդիկ, սկզբում, սարսափահար հայացք նետելով վրաս, ձևացնում էին, թե չեն տեսնում ինձ, կամ պարզապես այնպես էին պահում իրենց, ասես ես գոյություն չունեմ, կամ էլ, նայում էին իմ մարմնի միջով, ասես թափանցիկ եմ:

Ուղիղ կեսօրին, մի ոստիկան ինձ կանգնեցրեց:

— Քաղաքացի՛, — ասաց ինձ խստորեն,- դուք խախտել եք օրենքը: Հետևե՛ք ինձ:

Մարդկանց մի փոքր խումբ էր հավաքվել մեր շուրջ: Հենց այդ պահին սկսեց անձրևել: Վայրկյանների ընթացքում անձրևը լվաց նրանց քթերի ներկը, որոնք երբևէ արևի երես տեսած չլինելով` այնպես էին սպիտակել, ասես հենց նոր էին ելել լվացքից:

-Դուք ևս խախտել եք օրենքը, -ասացի ոստիկանին:- Ձեր քիթը իմից սպիտակ է:

— Ճի՛շտ է,- ասաց մի տղա, որը լրագրեր էր վաճառում: — Ոստիկանի քիթն էլ է սպիտակ: Մենք բոլորս սպիտակ քթեր ունենք:

— Աստծո՛ւ սիրուն,- սկսեց աղաչել ոստիկանը,- ես ընտանիք ունեմ, հինգ երեխա եմ պահում: Հացս մի՛ կտրեք: Հետևեցե՛ք ինձ:

— Ավելի շուտ, ի՛նձ հետևեք , — գոռացի հավաքվածներին:

— Գնա՛նք թագավորի պալատ ու ցույց տանք մեր սպիտակ քթերը:

— Գնա՛նք, — գոռաց տղեկը, ու նրա հետ գոռաց ողջ բազմությունը:

— Արդեն զզվե՛լ ենք այս սև քթերից, — բղավեց ինչ-որ մեկը:

Ու այդպես սկսվեց հեղափոխությունը Ներոնիայում. Մի քանի ժամվա ընթացքում ճանապարհները լցվեցին սպիտակ քթավոր մարդկանցով. թագավորն ու իր նախարարները փախան, պանդոկապանը երդվեց, որ միշտ, երբ գնում էր նկուղ` գինին շշերի մեջ լցնելու, քթի սև ներկը հանում էր, իսկ ոստիկանները վարձակալում էին իրենց հարևանների երեխաներին, որպեսզի ցույց տային, թե շատ երեխաներ ունեն:

Ու հիմա ես կասկածում եմ, թե չլինի՞ անսպասելի անձրևի շնորհիվ եղավ այդ ամենը, կամ այն միակ քաղաքացու շնորհիվ, որն օտարերկրացի էր ու առաջինը քաջություն ունեցավ ցույց տալու իր սպիտակ քիթը շողացող արևի տակ:

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ջրի կաթիլը:Հանս Քրիստիան Անդերսեն

Դուրս գրեք անհասկանալի բառերը և բառարանի օգնությամբ բացատրեք:

Ոստոստում-ցատկոց, ցատկռտուք, ոստյուն, թռիչք, դմպլտոց:

Ի՞նչ նմանություն ունեն հեքիաթում նկարագրված քաղաքի մարդիկ իրական կյանքի հետ:

Այս հեքիաթի մարդիկ շատ նախանձ և չար էին,նրանց մարդիկ նման են մեզ նման,բայց քչերը:Մեր երկրում էլ են  նախանձում և չար հայացքով նայում են նրանց:Անխղճաբար հրմշտում, բոթում, ճանկռոտում, խածնում իրական կյանքում էլ են այդպիսզի մարդիկ հանդիպվում,այս հեքիաթը շատ էր նման երկրի վատ կողմի հետ:

Ո՞րն է հեքիաթի փոխաբերական իմաստը:

Անշուշտ, տեսած կլինեք խոշորացույց` կլոր, կորնթարդ, որի միջով բոլորիրերն իրենց իրական չափերից հարյուր անգամ մեծ են երևում: Եթենայես պատահական ջրափոսից վերցրած կաթիլին, կտեսնես հազարավորզարմանալի գազանիկներ, որոնք ջրի մեջ առհասարակ նկատելի չեն, թեևկան ու այնտեղ են, իհարկե:

Նայում ես մի այդպիսի կաթիլի, ու քո առաջ, ոչ ավել, ոչ պակաս, միամբողջ ափսե էակներ են վխտում, զեռում, թռչկոտում, կծում միմյանցառջևի կամ ետևի թաթիկը, մերթ այս հանգույցը, մերթ այն վերջույթը, բայց այդուհանդերձ յուրովի ուրախանում ու զվարճանում են:

Լինում է, չի լինում մի ծերուկ է լինում, որին բոլորը կոչում են Հոգսեն Զննող: Նրա անունն էր, ինչ արած:  Նա իր հոգսն էհամարում զննել ամեն ինչ` դրանցից դուրս կորզելով այն ամենը, ինչ հնարավոր է: Իսկ եթե չէր հաջողվում դրան հասնելսովորական ճանապարհով, դիմում էր կախարդության:

Նա, ուրեմն, մի անգամ նստել ու խոշորացույցով զննում էր հենց ճահճից վերցրած ջրի մի կաթիլ: Աստված իմ Աստված, ո՜նցէին այդ գազանիկներն այդտեղ վխտում ու եռուզեռում: Հազարավո՜ր, հազարավո՜ր, ու բոլորն էլ ոստոստում էին, վազվզում,կծոտում, խփշտում ու խժռում մեկմեկու:

— Նողկալի է,- բացականչեց ծերուկ Հոգսեն Զննողը:- Հնարավոր չէ՞ դրանց մի կերպ հանդարտեցնել, կարգ ու կանոն մտցնելդրանց կյանքի մեջ, որպեսզի յուրաքանչյուրն իմանա իր տեղն ու իրավունքները:

Ծերուկը մտածեց-մտածեց, բայց ոչ մի հնար չգտավ: Ստիպված էր կախարդության դիմել:

— Արի կլինի` դրանց ներկեմ, որպեսզի լավ աչքի զարնեն,- ասաց ու նրանց վրա քիչ կաթեցրեց կարմիր գինի հիշեցնող ինչ-որհեղուկ. բայց դա գինի չէր, այլ վհուկի արյուն, և այն էլ` ամենաառաջնակարգ: Բոլոր տարօրինակ գազանիկները հանկարծկարմրավուն երանգ առան, և ջրի կաթիլն այժմ կարելի  էր մի ամբողջ քաղաքի տեղ դնել, ուր զեռում են մեերկ վայրենիներ:

— Ինչ բանի ես. դա ի՞նչ է,- հարցրեց ծերուկին մի այլ կախարդ, որն անուն չուներ և հենց դրանով էլ տարբերվում էրմյուսներից:

— Կարո՞ղ ես` կռահիր,- արձագանքեց  Հոգսեն Զննողը:- Թե որ կռահես ինչ է` քեզ կնվիրեմ: Բայց գլխի ընկնելը հեշտ չէ,մանավանդ որ չգիտես` ինչն ինչոց է:

Անանուն կախարդն աչքը մոտեցրեց փքապակուն: Ա ՜յ քեզ բան. նրա աչքի առաջ մի ամբողջ քաղաք էր փռված` վխտացողմարդկանցով լեցուն, բայց բոլորն էլ մերկ էին դեսուդեն վազ տալիս: Խելքից դուրս բան էր. սարսափ, զարհուրանք: Բայցամենազարհուրելին այն էր, որ նրանք անխղճաբար հրմշտում, բոթում, ճանկռոտում, խածնում ու պատառ-պատառ էին անումիրար: Ով ցածում էր` անպատճառ փորձում էր վեր մագլցել, ով վերևում էր` ցած էր ընկնում:

— Մի տե՜ս, մի տե՜ս, հրե ՜ն այն մեկի ոտքն իմից երկար է, թող կորչի, թող վերանա: Իսկ սա՜. ականջի հետևի ելունդիննայեք. մանր ու ցավոտ: Ուրեմն թող ավելի ցավի:

Ու նրանք կծոտում էին խեղճին, պատառոտում ու խժռում այն բանի համար, որ մանրիկ ուռուցք ուներ: Տեսնեն` ինչ-որ մեկնիր համար նստել է զգաստ, կարմիր օրիորդի պես, ոչ մեկին չի դիպչում, միայն թե իրեն չդիպչեն: էդ էր պակաս. վրա էինպրծնում, քաշքշում, ոտնատակ տալիս, մինչև որ հետքն անգամ չմնա:

— Զարհուրելի զվարճանք,- ասաց անանուն կախարդը:

— Իսկ քո կարծիքով ինչ է դա: Կարո՞ղ ես գուշակել,- հարցրեց Հոգսեն Զննողը:

— Այստեղ գուշակելու ոչինչ էլ չկա: Պարզ երևում է,- պատասխանեց մյուսը.- Սա Կոպենհագենն է կամ մի որևէ ուրիշ մեծքաղաք. ախր դրանք իրար շատ են նման… Սա մեծ քաղաք է:

— Դա ճահճաջրի կաթիլ է,- բարբառեց Հոգսեն Զննողը:

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Լրացուցիչ կրթություն

  1. Կարդացե՛ք առակը և գրե՛ք ձեր հետևությունը:

Մի անգամ ուսուցիչը հարցրեց աշակերտներին.

— Գերանի վրա նստած էր երեք գորտ, նրանցից մեկը որոշեց թռչել ջրի մեջ: Քանի՞ գորտ
մնաց գերանի վրա:

— Երե՞ք, — անվստահ պատասխանեց աշակերտներից մեկը:

— Իհարկե, երեք գորտ, – ժպտաց ուսուցիչը,- որովհետև գորտը միայն որոշեց թռչել, բայց նա դրա համար ոչ մի բան չձեռնարկեց:

Այս առակում գորտը որոշում էր թռնել ջուրը,բայց նա ոչ մի բան չձեռնարկեց:Եթե մենք ուղակի երազենք,մենք չենք կարողանալ նպատակների հասնել:Պետք է ձեռնարկել,ոչ թե ընդամենը որոշել:

2. Կարդացե՛ք առակը և գրե՛ք ձեր հետևությունը:

Պրոֆեսորը մի բաժակ ջուր վերցրեց և սկսեց դասը: Նա բաժակը բարձրացրեց այնպես, որ բոլորը տեսնեն այն, և հարցրեց ուսանողներին.

-Ի՞նչ եք կարծում` որքան է կշռում այս բաժակը:

Ուսանողները սկսեցին տարբերակներ առաջարկել: Մոտավորապես 200 գրամ, իսկ մյուսը, թե՝ ոչ-ոչ, 300 գրամ:

-Անկեղծ ասած, ես ինքս էլ հստակ չգիտեմ պատասխանը, մինչ չկշռեմ այն:  Բայց էականը դա չէ, այլ այն, թե ինչ տեղի կունենա, եթե ես այս բաժակը մի քանի րոպե պահեմ ձեռքումս:

-Ոչինչ, – պատասխանեցին ուսանողները:

-Իրոք, ոչ մի վատ բան չի լինի: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե բաժակը ձեռքումս պահեմ մոտավորապես 1 ժամ:

-Ձեր ձեռքը կսկսի ցավել:

-Իսկ եթե այն պահեմ 1 օ՞ր:

-Ձեր ձեռքերը կքարանան, մկանները կսկսեն ցավել, և գուցե Ձեզ հարկավոր լինի հիվանդանոց տանել:

– Իսկ ըստ ձեզ՝ բաժակի քաշը կփոխվի, եթե ես այն պահեմ ձեքռումս մի ամբողջ օր:

– Իհարկե ոչ,-պատասխանեցին ուսանողները:

– Այդ դեպքում, ի՞նչ է պետք անել,- հարցրեց պրոֆեսորը:

-Պարզապես բաժակը դրեք սեղանին,- ուրախ պատասխեց մի ուսանող:

-Միանգամայն ճիշտ ես,- պասախանեց պրոֆեսորը: – Նույն կերպ է նաև  մեր կյանքի բոլոր խնդիրների հետ:

Մտածեք որևէ խնդրի մասին մի քանի րոպե, և այն կհայտնվի ձեր կողքին: Մտածեք մի քանի ժամ նույն խնդիր մասին, և այն կսկսի ձեզ կրծել: Իսկ եթե մտածեք մի ամբողջ օր, այն ձեզ պարզապես կանշարժացնի:

Կարող եք օրերով մտածել խնդիրների մասին, բայց դա ձեզ ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնի: Դրանից խնդրի քաշը չի փոքրանա:

Խնդիրները պահանջում են արագ լուծումներ, իսկ եթե չես կարողանում լուծել դրանք, ապա դիր մի կողմ, մոռացության մատնիր այն և թույլ մի տուր, որ այն ամբողջությամբ կլանի քեզ:

Այս առակում ասում է,որ այն խնդիրները որոնք քեզ պետք չէ,դիր մի կողմ:Իսկ որ խնդիրներն քեզ հարկավոր են,պետք է  լուծել:Ես այդքան էլ համաձայն չեմ այս առակի հետ,որովհետև եթե մենք թողնենք այն խնդիրներն հետագա օրերում այդ խնդիրներն պետք է շտապ ուծել,եթե մենք  չլուծենք, ապա կարող է ուրիզ խնդիրնե ավելանալ և իրավիճակը բարդացնի: